10. okt, 2021

Eerder schreef ik over de vaccinatie-drang/dwang die momenteel in tal van (voorheen vrije) landen, wordt uitgeoefend. Een jaar geleden gold een coronapaspoort nog als een complot-theorie maar inmiddels is ook dat ingehaald door de werkelijkheid.

https://twitter.com/GBericht/status/1443895215522304003?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1443895215522304003%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fgoedbericht.nl%2Fonder-druk-staande-blijven%2F

Voor wie geen prik nemen, kunnen diverse motieven een rol spelen, zoals:

  • men vertrouwt liever op het van God gegeven immuunsysteem, dan op een (tijdelijk werkend) ‘vaccin’;
  • men wacht liever totdat alle normale testfases van het ‘vaccin’ zijn doorlopen (eind 2023) en meer bekend is over de langere termijn effecten;
  • men wantrouwt de globale pressie die wordt uitgeoefend om ‘de prik’ te nemen en ziet hierin de contouren van de aanstaande ‘Beest-heerschappij’ (Openb.13).

uitsluiting

De MSM zet deze overtuiging gewoonlijk neer als egoïstisch en asociaal. Zij die bovenstaande overwegingen aandragen worden geridiculiseerd (‘wappies’, ‘complotdenkers’) en als een gevaar beschouwd voor de volksgezondheid. Nu is er in Nederland bij toegangsbewijzen nog ruimte voor de zeer omslachtige optie om zich te laten testen maar in toenemende mate dreigt het systeem van G3 (=Gevaccineerd, Genezen of Gestest) naar G2 te worden veranderd: zonder prik geen toegang. In Nederland geldt het coronapasooort (nu) alleen nog voor horeca, bioscoop en theater maar elders in ons werelddeel geldt het toegangsbewijs ook al in supermarkten of zelfs elke publieke ruimte. Ondanks plechtige beloftes van de regering dat dit in Nederland onder geen beding zou gebeuren (zie video boven), kunnen inmiddels ook in bedrijven ‘ongevaccineerden’ worden geweigerd. Dan is men dus niet slechts buitengesloten van ‘de leuke dingen des levens’ maar verliest men daardoor zelfs ook de baan en het inkomen. En in sommige landen zelfs het recht op uitkering. Dat is Europa 2021.

onder druk

Let wel: voor of tegen een corona-prik is hier niet de kern van de kwestie maar de vrijwilligheid van de keuze. Het is de indirecte dwang van het paspoort, dat mensen chanteert om ‘de prik’ te nemen. De gevallen die mij de laatste weken ter oren zijn gekomen, zijn vaak schrijnend. Zo kreeg ik deze week de onderstaande mail van een bezoeker van de GB-site.

niets kan ons scheiden…!

Dat druk zoals in bovenstaande mail wordt beschreven, stress veroorzaakt is niet zo vreemd. Vooral door de onzekerheid over hoe dit alles zich gaat ontwikkelen. Wat iemand in zo’n situatie moet doen, zeg ik sowieso niet. Ik heb ook geen moreel oordeel over wie al of niet ‘de prik’ neemt. Dat moet ieder voor zich weten. En het is waar zoals werd opgemerkt: niets (dus ook geen prik) kan ons scheiden van de liefde Gods.

afwachten

Wat ik hooguit kan zeggen is wat ikzelf onder deze omstandigheden zou doen. Mijn overweging is dat aangezien nog zo weinig bekend is over de effecten van ‘de prik’ op termijn (behalve dan dat het na enkele maanden voor wat betreft COVID-19 uitgewerkt lijkt te zijn), ik om die reden voorlopig in elk geval met een prik wacht. Het ongemak van eventueel testen en buitensluiting neem ik daarmee voor lief. Ik hou er ook rekening mee dat ‘het prikverhaal’ en het coronapaspoort met een sisser afloopt of mogelijk implodeert. Bijvoorbeeld door…

  • het bereiken van groepsimmuniteit;
  • het beschikbaar komen van een succesvol geneesmiddel;
  • excessieve ‘vaccinschade’ op (middel)lange termijn;
  • ondermijnende effecten van ‘de prik’ op het immuunsysteem;
  • enzovoort.

Zeg het maar. Geen mens die weet hoe het zal gaan. Wat wel duidelijk is dat de intimidatie en chantage toeneemt om mee te doen met dit medische experiment. Wie om pragmatische redenen daarvoor zwicht en meent daarmee zijn vrijheid terugkrijgt, kon wel eens ‘een kat in de zak’ hebben gekocht. Zoals men in Israël ondervindt: een derde ‘vaccin’ is inmiddels vereist om ‘het groene vinkje’ te behouden.

zwichten of staande blijven?

De druk en uitsluiting die het coronapaspoort met zich meebrengt is zonder meer een vorm van verdrukking. Men wordt een paria binnen (of eigenlijk: buiten) de ‘samenleving’. Dat is geen lijden ‘om Christus wil’ maar wel een ‘lijden om de gerechtigheid’ en ‘om het geweten’ (zie 1Petrus 2 en 3). Immers, iemand kiest gewetensvol te doen wat recht is, met als gevolg dat men wordt buitengesloten. Dan geldt: zwicht niet voor zulke tirannie, maar blijf staande. En weet dat wanneer je het goede doet, ongeacht de consequenties, dat GOD geen mens daarin beschaamd doet staan. Of zoals Petrus verklaart:

Maar indien je ook zou lijden om de gerechtigheid, gelukkig zijn jullie…
-1Petrus 3:14-

3. okt, 2021

Vanaf het begin van de coronacrisis is er gewaarschuwd voor de enorme misleiding die zich wereldwijd voltrekt. Dat begon reeds toen men COVID-19 de A-status toekende, d.w.z. het zou een killervirus zijn in dezelfde categorie als Ebola. Ter vergelijking: Ebola heeft een IFR (=sterftepercentage bij infectie) van 50% en COVID-19 van 0,15%, vergelijkbaar met een stevige griep. Door de (georkestreerde) paniek die in maart 2020 ontstond liet de bevolking met groot gemak zich keer op keer opsluiten (‘lockdowns’). Van alle kanten werd men bang gemaakt. Oude mensen in verzorgingstehuizen mochten niet bezocht worden en liet men verkommeren in hun kamers. Dat heette dan ‘social distancing’. Op straffe van boetes moest iedereen anderhalve meter afstand houden en mocht men elkaar zelfs geen handen geven. Niet-werkende en schijnveilige mondkapjes werden op tal van plaatsen verplicht, avondklokken ingesteld, enzovoort. Tegengeluid werd en wordt allerwege gecensureerd zodat de ‘angstporno’ in de media blijft aanhouden.

 

Vaccinatie

Vanaf de aanvang van de crisis werd ook alle hoop gevestigd op het verlossende ‘vaccin’ dat zou worden ontwikkeld. Inmiddels heeft het grootste deel van de westerse wereld al één of twee prikken gekregen. De langere termijn effecten van de ‘vaccins’ zijn weliswaar onbekend, maar vanwege de veronderstelde urgentie, achten de aangewezen instanties dat dit keer verantwoord. Want iedereen moet en zal worden gevaccineerd en zij die dat niet doen worden als asociale ‘wappies’ neergezet. Minder dan een jaar geleden verzekerden regeringleiders in Nederland dat het nemen van een ‘vaccin’ vrijwillig zou zijn, zonder dwang of drang. Maar ook dit was een valse belofte want vanaf 25 september geldt dat ‘ongeprikten’ niet meer in een café, restaurant, theater of bioscoop binnenkomen. Behalve dan wanneer zij een 24 uur geldige negatieve PCR-test kunnen tonen wat in de praktijk neerkomt op buitensluiting. Alles is gericht op controle middels een QR-code. Met bescherming van gezondheid heeft dit niets van doen. Want wie corona heeft kan vrolijk en zonder enig probleem overal naar binnen, als hij maar een coronapas heeft. En omgekeerd kan iemand die volstrekt gezond is maar niet in het bezit van een coronapas, nergens naar binnen! Gezond of niet, iedereen wordt op voorhand beschouwd als een gevaar. Zó verziekt is het denken van een maatschappij die dit laat gebeuren!

een derde (en vierde en vijfde) prik

Het totalitaire regime dat sinds maart 2020 gaande is houdt maar niet op en neemt telkens nieuwe vormen aan. Het virus muteert, maar de leugens daaromtrent niet minder. Daarbij blijkt het beloofde ‘verlossende vaccin’ qua effectiviteit zwaar tegen te vallen. Israël, een land dat zoals bekend voorop loopt in de vaccinatie van de bevolking, heeft inmiddels meer ziekenhuisopnamen dan vóór de vaccinatie terwijl de meerderheid van de coronagevallen dubbel gevaccineerd is! Men is daarom daar nu druk doende iedereen voor een derde keer een prik te geven en binnenkort geldt idereen als ongevaccineerd als men slechts twee prikken heeft gekregen. Het groene vinkje op de coronapas is geldig totdat de overheid zegt dat het niet meer geldig is. In Nederland zal het niet anders gaan. Iedereen die zich nu heeft laten prikken om voortaan ‘vrij’ te zijn en overal binnen te komen, zal van een koude kermis thuiskomen. Om het groene vinkje te behouden zal men namelijk telkens weer door een andere ‘hoepel moeten springen’. Het sociale kredietsysteem zoals men dit in China kent, komt eng dichterbij. Inderdaad, macht corrumpeert en niets blijkt zó permanent te zijn als de ‘tijdelijke’ maatregelen van de overheid.

 

coronapaspoort

Eerder heb ik betoogd dat wat momenteel gaande is, zeker nog niet “het teken van het beest” is zoals Openbaring 13 dit beschrijft. Maar de tijd dringt en we zijn wereldwijd hard op weg hier naartoe. De technologie om middels digitale en biometrische methoden mensen uit te sluiten van het maatschappelijk leven zijn voorhanden en de toepassing zien we nu voor onze ogen voltrekken.

De meeste mensen zijn voor deze eindtijdelijke ontwikkelingen blind en lopen mee in het heersende narratief. Ook (en vaak zelfs juist!) de kerken doen hier net zo hard aan mee. Het ‘nieuwe normaal’ (dat niet normaal is maar bizar en dystopisch!), wordt ook daar omarmd. In de christelijke pers vraagt men zich inmiddels openlijk af of ook zij niet moeten gaan werken met het corona-certificaat. Men is weliswaar nog terughoudend maar dat is een kwestie van tijd en enkel omdat de regering haar ook nog niets heeft opgelegd. Het protest echter is slap en niet principiëel. Te vrezen is daarom dat wanneer het tonen van een QR-code ook verplicht zou worden in kerken, dat zij (grosso modo) overstag zullen gaan. We gaan het zien…

Ondertussen zal het de lezer niet verbazen dat we nooit mee zullen gaan in deze tyrannie. Wat vóór 2020 normaal was, is bij ons nog steeds normaal. En iedereen is vanzelfsprekend hartelijk welkom zonder toegangsbewijzen en QR-codes. Zoals we dat bij GOD ook zijn. Geen discussie over mogelijk!

 

13. sep, 2021

‘Gehoorzaamheid’ is een begrip dat in een breed kader geplaatst kan worden. Letterlijk genomen betekent het: horen en er acht op slaan. ‘Kinderen, wees gehoorzaam aan je ouders’, is bijvoorbeeld een belangrijk element in de opvoeding van kinderen.

Op een minder zichtbare manier speelt gehoorzaamheid ook mee in ons denken, in onze besluitvorming en in ons karakter. Gehoor geven aan je geweten is bijvoorbeeld een proces dat minder zichtbaar is. Het vindt plaats in ons innerlijk. 

Ieder mens ontwikkelt een besef van goed en kwaad, van eerlijk en oneerlijk, van recht en onrecht. Dit vormt ons geweten.

De apostel Paulus combineert gehoorzaamheid en geloof in zijn brief aan de Romeinen tot ‘geloofsgehoorzaamheid’. Rom.1:516:26 Hij trekt in de hoofdstukken twee en drie van deze brief een vergelijking tussen Israël, dat de wet van Mozes heeft, en de mensen uit de volkeren, die deze wet niet hebben, maar wel een geweten. Israël heeft er baat bij om de wet in praktijk te brengen, want besnijdenis wordt tot onbesnedenheid als men overtreder is van de wet. Rom.2:25 Mensen uit de volkeren, die geen wet hebben maar van nature doen wat de wet van Mozes vraagt, tonen aan, dat de inhoud van de wet in hun hart werkzaam is, waarbij hun geweten meehelpt, samen met de onderlinge afspraken in de samenleving, die vaak in regels en wetten zijn vastgelegd.

Gehoorzaam zijn aan innerlijke principes, waarin ons geweten een waarschuwende of stimulerende rol speelt, is een wonderlijk proces. Soms vindt er als het ware een innerlijk gesprek plaats met jezelf en is het geweten daarin de gesprekspartner. Dit is een persoonlijke zaak, waarbij de inhoud van het geweten gevormd wordt door het besef van goed en kwaad, maar ook door ervaringen en de mate van opgedane kennis. 

Voor velen is het geloof in meer of mindere mate een bron voor de vorming en ontwikkeling van principes en geweten.

Geloofsgehoorzaamheid komt maar twee keer voor in het Nieuwe Testament. Beide keren in de brief van Paulus aan de Romeinen. Ook al komt het maar weinig voor, toch heeft ieder woord en iedere uitspraak in de Bijbel zijn plaats, context en betekenis. Ze kunnen ons opbouwen tot gelovigen die toegerust zijn voor het dienstwerk dat God hen wil toevertrouwen. Geloofsgehoorzaamheid wordt aangereikt onder alle natiën; het is voor allen die van de natiën zijn. Rom.1:5,616:26 Dit sluit Israël uit. Wanneer er sprake is van natiën, wordt Israël niet bedoeld.

Er is een verschil tussen ‘geloofsgehoorzaamheid’ en geloven dat bepaalde gebeurtenissen en getuigenverklaringen in de Schrift waar zijn. 

Het geloven van Bijbelse feiten en gebeurtenissen, ondersteunt en bevestigt in ons Gods handelen. Geloofsgehoorzaamheid heeft meer te maken met ‘bevattingsvermogen’, dan met zintuiglijke waarneming. Beide aspecten, geloof en gehoorzaamheid, hebben zowel met geloof te maken als met gedrag dat eruit voort zou vloeien in gehoorzaamheid. 

Getuigenverklaringen van wat iemand heeft waargenomen of van bewijsbare gebeurtenissen zijn bijvoorbeeld de opstanding van Christus, die door meer dan vijfhonderd getuigen is waargenomen. 1Cor.15:5-7 en 12 Toch zijn er mensen die dit niet willen geloven, niet alleen ongelovigen, maar ook christenen. 

De opstanding is een essentieel onderdeel van ons geloof1Cor.15:17 Thomas kon niet geloven dat de Heer was opgestaan, voordat hij het zelf had waargenomen. De toespraak van Petrus in Handelingen 2 kon men wel of niet geloven. Een grote groep priesters gehoorzaamde in de periode van Pinksteren aan het geloofHand.6:7

Geloofsgehoorzaamheid is een innerlijk proces van begrijpen en het vervolgens, geleid door Gods geest, in gehoorzaamheid in de praktijk tot uitdrukking brengen. Dit overkwam de apostel Paulus op zijn weg naar Damascus. Hij had een ontmoeting met de verheerlijkte Heer. Hand.9:3-6 Het duurde nog minstens drie jaar voordat Paulus naar Jeruzalem ging om Kefas verslag te doen. Gal.1:17-18

Paulus was na zijn ontsnapping uit Damascus eerst naar Arabië gegaan en daarna weer teruggekeerd naar Damascus. Het zal in deze periode van drie jaar geweest zijn, dat Paulus ging begrijpen dat al zijn daden en zijn vervolging van gelovigen die ‘van de weg waren’ juist niet tot eer en verheerlijking van God waren. Hij vertrouwde op eigen kracht. Hij was farizeeër en streefde er zelfs naar onberispelijk in de wet te worden, maar in zijn ijver vervolgde hij de gelovigen. Hij zal toen, in die drie jaren in Arabië, van de Heer geleerd hebben, dat hij geen eigen gerechtigheid via de wet kon bewerken, maar dat Christus de voltooiing van de wet is tot gerechtigheid. Daarom kon hij later doorgeven dat de autoriteit van de wet van Mozes werd opgevolgd en zelfs vervangen door het beheer van genade, dat aan hem was toevertrouwd. 

Als slaaf van Christus Jezus, afgescheiden voor het evangelie van God betreffende Zijn Zoon, Jezus Christus, ontving hij genade en het apostelschap voor geloofsgehoorzaamheid onder alle natiën. 

Geloofsgehoorzaamheid is een beeldspraak voor zijn, en onze, vrijwillige onderdanigheid aan de woorden die hij van de Heer leerde en die in ‘zijn’ evangelie worden bekendgemaakt.

Gehoorzaamheid aan de ‘methode van de wet’ werd opgevolgd en vervangen door geloof

Nadat deze ijveraar voor God de doodlopende weg die hij volgde, had verlaten en de weg van genade, die aan hem bekendgemaakt werd, mocht ontdekken, werd zijn bevattingsvermogen daarvoor geopend. Paulus werd een ander mens. De man die uitriep: ‘Ik, ellendig mens, wat zal mij bergen uit dit lichaam van de dood?’, kon met vreugde zijn ervaring met ons delen: ‘Genade! Ik dank God, door Jezus Christus, onze Heer!’ Rom.7:24-25

Deze geloofsgehoorzaamheid is een vreugdevolle weg, waarin geen falen, tekortkomingen en onzekerheid op de loer liggen. Het is de weg van genaderechtvaardigingverzoening en een alles overstijgende bestemming van heerlijkheid, die ons is gegarandeerd door het volbrachte werk van onze Heer op Golgotha. 

De bevestiging hiervan kwam door de opstanding van Christus, waardoor Paulus kon zeggen: ‘… opdat ik Christus zou winnen, en in Hem gevonden word, niet mijn gerechtigheid hebbend, die uit de wet, maar die door het geloof van Christus, de gerechtigheid uit God op grond van het geloof, Rom.3:22 om Hem te kennen en de kracht van Zijn opstanding …’ Fil.3:8-10

Alles wat ‘de oude mens’ hieraan zou willen toevoegen, doet afbreuk en is onwelbehaaglijk voor God. Geloof heeft twee kanten, de menselijke en de goddelijke kant. Vanuit de mens gezien is geloof een geschenk, maar geen (eigen) keuze. Vanuit God gezien is geloof zowel een geschenk, als een keuze! Gods keuze, omdat Hij ons tevoren kende en bestemde tot heerlijkheid!

Mogen wij dit geschenk van God met vreugde en dankzegging in gehoorzaamheid aannemen en Zijn weg gaan, waarin God het is, Die ook in ons het willen en het werken voor Zijn welbehagen bewerkt!

7. jul, 2021

Sinds maart 2020 zijn twee fenomenen in onze westerse wereld hand in hand gegaan. In de eerste plaats vrijheidsberoving en in de tweede plaats censuur. En die twee hebben alles met elkaar te maken. In grote delen van de wereld, zoals bijvoorbeeld in China, was men sowieso al onbekend met vrijheid, zodat de (corona)maatregelen die daar werden genomen geheel pasten in de daar gangbare staatscontrole. De westerse wereld daarentegen werd steevast aangeduid als ‘het vrije westen’. Maar sinds 2020 is die aanduiding officieel niet langer van toepassing. Niet dat er nu sprake is van een oorlogssituatie. Maar vrijheid is sinds 2020 voor overheden onderhandelbaar geworden. Zoals gijzelnemers dat doen: vrijheid afpakken en onder hun voorwaarden teruggeven. Dat is crimineel gedrag waarvoor de overheid ons juist zou beschermen.

vrijheden opgeschort

Wie had tot begin 2020 kunnen denken dat in een vrij land de overheid onze bijeenkomsten illegaal zou verklaren? Of dat we zelfs in onze privé-woning niet iedereen konden ontvangen wie we wilden? Of dat we beboet zouden worden wanneer we een ander een hand zouden geven? En dat we een bekeuring zouden krijgen als we geen mondkapje dragen, ondanks dat men nota bene officieel erkende dat ze geen noemenswaardig effect hebben. Enzovoort. En we gaan het straks meemaken dat ongevaccineerden als tweederangsburgers zullen worden behandeld.

totalitair

In een atheïstisch China is een zich totalitair opstellende staat, in zekere zin een logisch uitvloeisel. Men erkent geen God en het is ‘de staat’ die dat gat opvult. De staat wordt geacht zorg te dragen voor alles (‘vadertje staat’). En om die rol maximaal te vervullen dient ze zowel alwetend, alomtegenwoordig alsook almachtig te zijn. Dataverzameling en internet-technologie (zoals 5G) brengt dit doel van ‘alles weten’ eenvoudig binnen handbereik. Elke beweging en iedere handeling en transactie wordt gevolgd. Maar de staat weet niet alleen nagenoeg alles van haar onderdanen, ze claimt ook te weten wat het beste voor hen is. En dus stuurt ze tot in detail hun gedrag middels een social-credit systeem. Beloning voor (door hen) gewenst gedrag en bestraffing van (door hen) ongewenst gedrag. En daarmee is de staat ook ‘almachtig’ geworden: ze krijgt iedereen waar ze maar wil. Een eng en dystopisch idee: Big Brother is watching you!

censuur

Hand in hand met deze totalitaire controle is de vergaande censuur. Beiden kunnen niet zonder elkaar. Opinies die het ‘verhaal’ van de overheid ondermijnen zijn staatsgevaarlijk. Afwijkende inzichten en meningen worden monddood gemaakt. In China gebeurt dat met harde hand; men weet daar al honderd jaar niet beter. Maar sinds 2020 is censuur ook schering en inslag in de westerse wereld. Experts die een tegendraads geluid laten horen of waarschuwen voor ontwikkelingen worden geridiculiseerd. Of hun platform wordt ontnomen. Accounts of bijdragen op social media (YouTube, LinkedIn, Facebook enz.) worden ingetrokken. Sporters, medici, zorgverleners, enz. die aan de bel trekken kunnen niet alleen rekenen op hoon maar riskeren ook hun maatschappelijke positie. Dagelijks stapelen de voorbeelden zich daarvan op.

de waarheid ten onder gehouden

Paulus schreef in Romeinen 1:18 al over een wereld waarin de waarheid in onrechtvaardigheid ten onder wordt gehouden. Dat is dus niet nieuw. Wat in het (voorheen) vrije westen wel nieuw is, is dat van het ene op het andere ogenblik, elementaire burgerlijke vrijheden onbeschaamd aan de kant werden geschoven en fundamenteel tegengeluid niet wordt getolereerd. Wat altijd normaal was, is niet langer normaal. Denk daarbij ook aan het intolerante LHBT+ gedachtengoed maar ook aan de bizarre klimaat-ideologie die meent ‘de planeet te moeten redden’. Ook de westerse wereld is compleet van God los geraakt.

leugen is altijd bang

Waarheid is nooit bang tegengesproken te worden. Integendeel, ze daagt daartoe zelfs uit! Het is juist de leugen die altijd bang is.  Bang voor het bewijs omdat het de waarheid aan het licht brengt. Boekverbranding en censuur zijn per definitie een teken van de leugen die regeert. Het gaat samen met onderdrukking en slaafsheid. Waar de waarheid niet langer gehoord mag worden is onvrijheid het onvermijdelijke gevolg. Slechts de waarheid maakt vrij (Johannes 8:32). Ook dat Bijbelwoord is na 2020 (Godzijdank!) nog onverminderd actueel. En dus waar en vrijmakend!

10. jun, 2021

… vervolgens zullen wij, de levenden, de overlevenden, tegelijkertijd samen met hen worden WEGGERUKT in wolken, tot ontmoeting van de Heer in de lucht. En zó zullen wij altijd samen zijn met de Heer.

Er is veel discussie over het tijdstip van deze gebeurtenis. Vooral over de vraag of dit vóór of ná Israëls grote verdrukking zal zijn. De grote verdrukking vangt aan bij het plaatsen van een afgodsbeeld op het tempelplein (“de gruwel der verwoesting”;Mat.24:15) en duurt voort tot aan aan de verschijning van de Messias op de Olijfberg. Dat is een periode van 1260 dagen, oftewel 42 maanden, dat is 3,5 jaar. Bij de terugkeer op de Olijfberg zal de Heer verschijnen samen met de heiligen (Zach.14:5; Kol.3:4). Maar om met de heiligen te kunnen verschijnen, zal Hij eerst die heiligen tot zich moeten nemen. De telkens weerkerende hamvraag is: wanneer? Vóór of ná de verdrukking? Of in jargon: pre-trib of post-trib?

Op deze site zijn tal van studies te vinden die gaan over bovengenoemde zaken en over de volgorde waarin één en ander zal plaatvinden. In deze blog wil ik zeven Bijbelse redenen op een rijtje zetten waarom de wegrukking zal plaatsvinden vóór de grote verdrukking. Elk daarvan met een korte toelichting.

#1. De wegrukking is een in veiligheid brengen uit een gevaar.

Het woord ‘wegrukking’ (Gr. harpazo) duidt altijd op een daad die met haast plaatsvindt. Bijvoorbeeld iets uit het vuur rukken (Jud.23) of voor een acuut gevaar in veiligheid brengen (Openb.12:5). Vaak ook in de zin van roven of met geweld een prooi grijpen (Mat.12:29; Joh.10:12).

In 1Thes.1:10 lezen we dat de Thessalonikers Gods Zoon uit de hemel verwachtten, “die ons bergt (=uitredt) vanuit de komende toorn”. Dus als de toorn aanbreekt worden we (als op het nippertje) daaruit in veiligheid gebracht.

Van “de twee getuigen” weten we, dat deze zullen optreden tijdens de 1260 dagen (Openb.11:3), dat is dezelfde tijd als waarin de vrouw (> Israël) een onderkomen zal hebben in de woestijn (Openb.12:6). Het is in die periode dat de beide getuigen volmacht hebben om de hemel te sluiten zodat het niet regent, water in bloed te veranderen en om hun tegenstanders met vuur te elimineren (Openb.11:5,6). Dat zijn uitingen van toorn van Godswege. Maar het is ook de tijd van de toorn van de diabolos die op de aarde zal zijn geworpen en die weet dat hij slechts korte tijd heeft (Openb.12;12,17). Het is voor die periode dat de ekklesia zal worden uitgered.

#2. De wegrukking vindt plaats aan het einde van een periode van “vrede en zekerheid”.

In 1Thessalonika 5 beschrijft Paulus dat wanneer de mensen zullen roepen “vrede en zekerheid”, men plotseling overvallen zal worden door ondergang (:3). Als een dief in de nacht (:2). Voor gelovigen daarentegen zou de dag van de Heer (=zijn parousia) niet als een dief in de nacht zijn (:4). Wij leven immers in het licht en zouden wakker zijn en de tijd onderkennen. Dat betekent dat wanneer de wereld een valse rust van “vrede en zekerheid” doormaakt, het aftellen voor gelovigen is begonnen.

#3. De wegrukking is de verwijdering van de ekklesia, zodat de mens der wetteloosheid zich kan openbaren.

De mens der wetteloosheid die zich zal manifesteren in de tempel in Jeruzalem (2Thes.2:4; Mat.24:15; Openb.13:14), wordt volgens Paulus vastgehouden (of tegengehouden). Zijn manifestatie wacht op het moment dat de vasthouder uit het midden zal verdwijnen (2Thes.2:6,7), zodat direct daarop de wetteloze onthuld kan worden. Deze vasthouder kan niet anders dan de ekklesia zijn. Zolang de ekklesia hier nog is, kan de wetteloze zich niet onthullen.

#4. De wegrukking komt overeen met de apostatia (=afstandneming) vóór het aanbreken van de dag van de Heer.

Als de dag van de Heer voor ons aanbreekt, zou eerst de apostasia (lett. afstandneming) komen (2Thes.2:3). Meestal wordt dit opgevat als ‘de afval’, waarbij men denkt aan de grote godsdienstige afstandneming (vergl. Hand.21:21) die de mens der wetteloosheid zal initiëren. Die betekenis past op zichzelf goed in de context van 2Thes.2.

Maar…  apostasia wordt als werkwoord meestal gebruikt in de zin van fysiek ‘verlaten’ (Hand.12:10), ‘weggaan’ of ‘vertrekken’ (Luc.13:27). En past die betekenis juist niet perfect bij hetgeen plaatsvindt bij de wegrukking? Dus niet een ideologische of godsdienstige apostasia maar een concreet-letterlijke: het vertrek van de ekklesia!

#5. De wegrukking markeert het begin van het optreden van de aarstengel Michaël.

De Schrift kent één aartsengel: Michaël (Judas:9) en deze zal volgens Daniël 12:1 in actie komen wanneer de tijd van Israëls grote benauwdheid aanvangt. Ook Openbaring 12:7 koppelt het optreden van Michaël aan het begin van de grote verdrukking. Geheel in lijn hiermee, valt de wegrukking in 1Thes.4:16 samen met een signaal dat de aartsengel zal afgeven. Het sein dat de aartsengel zal geven, is een hint naar het begin van de grote verdrukking.

#6. De wegrukking in 1Thes.4:17 komt overeen met de wegrukking van de mannelijke zoon in Openb.12:5.

In Openbaring 12 symboliseert de vrouw het gelovige volk Israël (> zon, maar twaalf sterren). Ze brengt een mannelijke zoon voort, dat onmiskenbaar verwijst naar de Christus. Zodra deze mannelijke zoon geboren is, wordt deze “weggerukt tot God en zijn troon” waarna de vrouw vervolgens naar de woestijn vlucht, alwaar ze gedurende 1260 dagen een veilig onderduikadres zal hebben (Openb.12;5,6). De wegrukking van de mannelijke zoon kan niet verwijzen naar Jezus Christus’ hemelvaart in het verleden. Want dat was geen wegrukking, daar was ook geen gevaar en daarop volgde ook geen verdrukking van drie en half jaar.

“De mannelijke zoon” in Openb.12 representeert evenals “de vrouw” een volk. Welnu, er is maar één volk dat in aanmerking komt om geïdentificeerd te worden als de Christus en ook één lichaam met hem is: de ekklesia. Het tijdstip dat de mannelijke zoon wordt weggerukt in Openbaring 12:5 (‘harpazo’, hetzelfde woord als in 1Thes.4:17!) sluit perfect aan bij het onderwijs van de apostel Paulus over de wegrukking van de ekklesia: vóórdat de toorn komt (1Thes.5:9).

#7. De wegrukking markeert de troonsbestijging in de hemel.

Met de wegrukking krijgt de ekklesia fysiek deel aan de heerlijkheid van Christus Jezus (2Thes.2:14). Het komt overeen met “de mannelijke zoon” die wordt “weggerukt tot God en zijn troon” (Openb.12:5). Vanaf dat moment gaat de hemel gereinigd worden (o.l.v. Michaël; zie #5) en satan en zijn engelen worden op aarde geworpen. Satan zal vervolgens in grote toorn (maar zonder succes) de vrouw vervolgen die in de woestijn gevlucht is (Openb.12:13).

De wegrukking van de ekklesia betekent niet minder dan de evacuatie van (het lichaam van) de Koning. Vóór alles wordt de troonpretendent (“de mannelijke zoon”) in veiligheid gebracht. Op het hoogste niveau. Om vanaf de troon zijn heerschappij te vestigen. Eerst in de hemel en vervolgens ook op aarde.